EuroReviews

Euro-Reviews: Kan je de lezers een beetje meer over jezelf vertellen?
Susan van Kruijssen: Ik ben 27 jaar, bijna twee maanden getrouwd, en net als Annemiek heb ik pedagogische wetenschappen gestudeerd. Omdat er, toen ik in 2003 afstudeerde, geen baan in te vinden was, heb ik nog een master gedaan, Opvoedingsondersteuning, die ik nu net heb afgerond. Op het moment ben ik vooral veel bezig met schrijven. Daarnaast hou ik van lezen, internetten, winkelen en serie-marathons houden met mijn man. We hebben bijvoorbeeld net binnen een paar weken alle afleveringen van Cold Feet bekeken en beginnen nu met Coupling.

Euro-Reviews: Hoe heb je ooit het idee gekregen om te willen gaan schrijven?
S.v.K.: Toen ik klein was lazen mijn ouders heel veel voor, maar mijn moeder vertelde ook zelfverzonnen verhalen en die vond ik eigenlijk het leukst. Natuurlijk had ze niet altijd tijd en zin om te vertellen, dus toen ik eenmaal kon lezen schreef ze er een keer eentje op in een schrift. Dat vond ik wel een goed idee. In eerste instantie schreef ik ook een verhaal op dat zij verteld had, maar later ging ik ook mijn eigen verhalen verzinnen. Wij hadden ook al heel vroeg een computer thuis, de eerste was een Aquarius, daarna hebben we ze ook altijd gehad en daar mocht ik ook op spelen. Typen vond ik het leukste, dus dat werden dan ook vanzelf wel verhaaltjes.

Euro-Reviews: Ik neem aan dat je buiten dit verhaal ook nog wel andere verhalen hebt geschreven, probeersels of manuscripten die het niet hebben gehaald? Wanneer schreef je voor het eerst een verhaaltje en waar ging het over?
S.v.K.: Een memorabel verhaal dat ik schreef toen ik tien was, is ‘Het mysterie van Graaf Leysteyn'. Het moest een heel mysterieus verhaal voorstellen met geheimzinnig taalgebruik, maar achteraf was er geen touw aan vast te knopen. Ik was er wel erg trots op, heb het uitgeprint en het met naald en draad aan elkaar genaaid met een houtskooltekening op de voorkant. Het was ook wel een opvallend verhaal omdat ik me verder nooit bezig heb gehouden met het fantasy-genre. Ik schreef altijd veel meer over het dagelijks leven.

Euro-Reviews: Hoe kwam je op het idee van “Het weblog van Annemiek” en eenmaal dat idee er was hoelang deed je erover om het verhaal te schrijven?
S.v.K.: We gingen op vakantie en mijn man kocht op het vliegveld de omnibus van Shopaholic van Sophie Kinsella. Ik vond het zo ontzettend grappig en dacht toen ook, zij zal wel zoveel plezier hebben gehad tijdens het schrijven van dat boek. Ik wilde ook graag iets humoristischers gaan schrijven dan ik tot dan toe altijd deed, het was voor mij echt een omschakeling. Terug in Nederland schreef ik het allereerste hoofdstukje over Annemiek. Ik twijfelde heel erg of het wel leuk genoeg zou zijn, dus het heeft een maand op de computer gestaan voor ik ermee verder ging.'
Het schrijven heeft ongeveer een jaar geduurd.

Euro-Reviews: Het eerste wat ik deed toen ik jouw boek in handen kreeg was natuurlijk vlug Googlen om te zien of dit weblog toevallig echt bestond. Tegenwoordig zijn er toch auteurs die een weblog omzetten naar een boek dus het kon. Maar ik kwam op een weblog met dezelfde naam maar helaas niet de juiste. Zal er binnenkort een website verschijnen van jou of je boek en zal dat ook eventueel (deels) in blogstijl zijn?
S.v.K.: Het weblog van Annemiek heeft wel echt bestaan, alleen heb ik het offline gehaald toen ik een contract kreeg bij de uitgeverij. Op dit moment heb ik nog geen eigen site, maar ik heb er al wel eentje geregistreerd. Er komt informatie op over mijn boek en ik denk dat ik af en toe wel een stukje erop ga plaatsen.

Euro-Reviews: De vraag die iedereen zich, na het lezen van jou boek, waarschijnlijk wel zal stellen is: hoeveel van dit verhaal is nu fictie en hoeveel niet? Je had waarschijnlijk ook zo'n eindeloos durende scriptie om af te werken? In hoeverre komt het karakter van Annemiek overeen met dat van jou? Ik neem aan dat je toch veel ‘ondervindingen' uit je dagelijkse leven hebt kunnen verwerken in dit boek?
S.v.K.: De grote lijn van het verhaal is eigenlijk verzonnen, dus het hele gedoe met Thijs en Jesse enzo. De manier waarop Annemiek Daan leert kennen lijkt wel heel erg op de manier waarop ik Dion leerde kennen, met het verschil dat ik toen nieuw in dat huis kwam wonen. De aanlooptijd van de relatie tussen Daan en Annemiek heb ik met opzet wat gerekt om het wat realistischer te maken voor de lezer. Bij ons ging het een stuk sneller: ik was alleen nog maar aan het schilderen in mijn kamer toen het al iets werd tussen ons, het ging zo snel en zo vanzelf dat ik dacht, dat gelooft geen mens als ik het zo opschrijf, als ze zo patsboem verliefd worden op elkaar. Terwijl het bij ons wel zo ging. Mijn vader zegt altijd: in het echt is het vaak nog een stuk gekker.

Euro-Reviews: Mogen we binnenkort nog meer boeken van jouw hand verwachten? Een vervolg of een compleet nieuw verhaal?
S.v.K.: Een vervolg in ieder geval, want ik ben gewoon doorgegaan met schrijven over Annemiek. Voor een heel nieuw verhaal heb ik ook genoeg ideeën, het is even afwachten hoe zich dat ontwikkelt.

Euro-Reviews: Voel je je op dit moment zenuwachtig, wachtend op die eerste meningen van de pers maar toch vooral van de lezers die je boek kopen?
S.v.K.: Het is natuurlijk altijd heel erg spannend, heel veel maanden is het gewoon de wetenschap van mijn boek wordt uitgegeven, geweldig, dan kan je er in je hoofd van maken wat je wil. Nu gaat het echt gebeuren en zal dus ook duidelijk worden wat mensen ervan vinden. Tot nu toe krijg ik vooral positieve berichten, gelukkig. Ik heb er vooral heel veel zin in.

Euro-Reviews: Hoe reageerde je toen De Kern je liet weten dat ze je boek zouden publiceren?
S.v.K.: Dat was op Valentijnsdag, herinner ik me, en we zaten midden in de troep, want we waren aan het verhuizen. Een paar weken daarvoor had ik een gesprek gehad op de uitgeverij en daarna was ik eigenlijk heel optimistisch, ik kon me haast niet voorstellen dat het niet door zou gaan. Toen ik gebeld werd dat ik een contract zou krijgen kreeg ik acuut de zenuwen, toen dacht ik echt: er gebeurt vast iets waardoor het niet doorgaat, want dit kan gewoon niet. Ik weet nog dat ik de volgende dag naar de universiteit ging en me absoluut nergens op kon concentreren omdat ik helemaal stijf stond van de zenuwen. Toen heb ik daar tegen de docent gezegd dat ik het zo druk had met klussen in het nieuwe huis dat ik weer weg moest en ik heb me uit de voeten gemaakt. Thuis zat er overigens beslist niemand op me te wachten. De badkamer werd op dat moment betegeld en ik heb twee linkerhanden, dus ik liep alleen maar in de weg. Maar mijn concentratievermogen was nihil op dat moment, dus op de universiteit had ik zeker niks te zoeken.

• Nu we hier toch zijn (Barbara Stok)
• Alice , I think (Susan July)
• Methodologie, grondslagen van onderzoek en denken in de gedragswetenschappen (A.D. De Groot)
• The Practical Writer, from Inspiration to Publication (Therese Eiben & Mary Gannon, red.)
• Het jongensboek (E. Lockhart)
• Barbaraal tot op het bot (Barbara Stok)
• Hoe verpruts ik mijn presentatie? Praktische tips om uw lezing of presentatie VOLLEDIG de mist in te laten gaan (Remko Iedema & Herman Jansen)
• Oefenboek Statistiek (L.W.C. Tavecchio & J. Hoogeweij)
• Dagboek van een bezeten bruid (Laura Wolf)
• De bijenkoningin (Veronica Hazelhoff)
• Het naakte schrijven (Nirav Christophe)
• Vrouw zoekt man, The girls' guide to hunting and fishing (Melissa Bank)
• Klein beginnen (Simon Carmiggelt)
• Lachen kost niks (Simon Carmiggelt)
• Vergeet het maar (Simon Carmiggelt)
• Dag lieve, lieve Marit (Hans Kuyper)
• Ben je ervaren? (William Sutcliffe)
• Het dagboek van Floortje Peneder (Floortje Peneder)
• Drie zwarte rokjes (Anna Johnson)
• Tessa (Diet Verschoor)
• Tessa in de brugklas (Diet Verschoor)
• De olijke tweeling is verliefd (Marion van de Coolwijk)
• Laat me maar (Dolf de Vries)
• Een onvergetelijke zomer (Anita Davies)
• Als er verteld wordt (Marjoleine de Vos)
• Floors brieven (Judith Eiselin)
• Last van liefde (Anneke Scholtens)
• RET jezelf (Jan Verhulst)
• Laura's eiland (Anneke Scholtens)
• Rationeel-emotieve therapie, een praktische gids voor hulpverleners (Gidia Jacobs)
• Hartjes, deel 1 (Maaike Hartjes)
• Hartjes, deel 2 (Maaike Hartjes)
• Maaikes grote dagboekje (Maaike Hartjes)
• Jan Jans en de Kinderen, meerdere delen (Jan Kruis)
• Taptoeter, een bonte verhalenparade
• HTML & XHTML in 24 uur (Dick Oliver)
• Verlangen naar van alles (Jelmer Soes)
• De Jan en de Cosmopolitan van deze maand
• Het dagboek van mijn moeder uit haar jeugd (Joke van Kruijssen)

Euro-Reviews: Heb je er bewust voor gekozen om een boek te schrijven in het chicklit genre?
S.v.K.: Ik wilde gewoon een leuk, humoristisch boek gaan schrijven met een jonge vrouw in de hoofdrol. Dan kom je al snel uit in het chicklit-genre, maar ik denk dat je niet van tevoren teveel bezig moet zijn met in welk genre je wel of niet wil schrijven. Dat bepaalt de lezer wel, denk ik dan.

Euro-Reviews: Je schrijfstijl is toch een beetje apart met het gebruik van moderne Engelse (scheld)woorden die zich toch meer en meer in onze taal inwerken, maar die je eigenlijk nog maar amper tegenkomt in de literaire taal. Heb je er bewust voor gekozen om deze in je boek te verwerken of zijn het gewoon woorden of zinnetjes die nu gewoonweg in je echte karakter liggen? Hoe zou je zelf jouw schrijfstijl in het kort omschrijven?
S.v.K.: Het is natuurlijk een weblog en die is voor Annemiek bedoeld om haar indrukken van alledag op te schrijven, ook haar frustraties en boosheid en dergelijke. Het hoefde wat mij betreft niet te keurig te zijn, dat vind ik daar ook niet bij passen. Mijn stijl is er vaak wel eentje van hardop denken.

Euro-Reviews: Het boek is toch vooral gericht naar jongvolwassenen, rond de 18-25 jaar die zich het best in Annemieks situatie kunnen inleven, hoe denk je eigenlijk dat oudere mensen dit boek zullen opvatten? Ben je niet bang dat, hoewel die Engelse termen heel in trek zijn bij jongeren, deze misschien afstotend zouden kunnen zijn voor oudere lezers?
S.v.K.: Dat is wel grappig: mijn moeder had inderdaad liever gezien dat ik bepaalde termen zou schrappen. Niet omdat ze nou zo snel geshockeerd is hoor, want dat valt reuze mee, maar zij vindt dat blijkbaar toch niet thuishoren in geschreven taal. Mijn moeder schrijft heel keurig, netjes en mooi. Mijn vader is aan de andere kant een rebel van 53. Die vindt de jeugd van tegenwoordig veel te braaf. Dus die vindt het wel best, vermoed ik zo.
De andere oudere lezers zullen ook neem ik aan niet zo snel geshockeerd zijn, je leest heel wat ergere dingen, toch?

Euro-Reviews: Combineer je schrijven met een job? Hoeveel uren neemt schrijven in in je dagplanning?
S.v.K.: Op dit moment heb ik nog even geen werk, maar dat hoop ik wel snel te vinden. Hoeveel ik schrijf, dat kan heel erg verschillen. Over het algemeen genomen schrijf ik wel erg veel, maar ik heb nu geen vast aantal uren per dag, en er zijn ook periodes dat ik minder schrijf of meer schrijf. Maar het is niet dat er maanden voorbij gaan zonder dat ik er mee bezig ben.

• Dion. Alles is leuker nu ik met hem ben, hij is echt heel bijzonder. Ik ben ook heel erg trots dat hij mijn man is.
• Mijn ouders, ik heb erg geboft met mijn ouders.
• Mijn familie. Hetzelfde, ik heb erg geboft. Ik heb een hele leuke familie, zowel aan mijn vaders kant als aan mijn moeders kant.
• Vrienden en vriendinnen
• Schrijven, uiteraard.
• Internet, daar verspijker ik nogal wat uurtjes mee. Vooral fora vind ik erg leuk, het is net één groot interactief tijdschrift dat je nooit uit hebt.
• Mooie muziek, ik heb ook altijd mijn iPod bij me.
• Het najaar en daarop volgend de feestdagen. Wij gaan altijd met familie twee weken in een huisje zitten en elke avond spelletjes doen. De meeste mensen vinden kerst maar een verplichting, ik vind het een geweldige traditie.
• Vakantie in Engeland
• Winkelen. Ik koop niet altijd iets, ik heb wel altijd een missie. Laarzen, een tas, een winterjas, en daar ga ik dan heel intensief naar op zoek.

• Sport, ik vind sporten een aaneenschakeling van frustrerende momenten.
• Hittegolven. Ik hou niet van erg warm weer. Vooral 's nachts vind ik het een ramp.
• Heel verre vakanties, ik heb snel heimwee.
• Enge attracties in pretparken, en dat vind ik al snel. Ik durf bijna nergens in. Soms sta ik nerveus in de rij voor iets waar kleuters van vier in durven. Naar een pretpark ga ik vooral mee voor de gezelligheid, alles waar ik in ga is meegenomen.
• Beroepschagrijnen, mensen die overal over klagen of overal cynisch over doen.
• Het huishouden. Ik zal nooit het meest opgeruimde huis ter wereld hebben vrees ik.
• Slapeloosheid, veel last van, erg frustrerend. Ik ben altijd jaloers op mensen die gewoon in bed stappen en binnen drie minuten slapen. En dan ook gewoon doorslapen tot de ochtend.
• Het feit dat ik nog steeds geen rijbewijs heb. Is natuurlijk mijn eigen schuld, ik stel het alsmaar uit. Eigenlijk had ik me voorgenomen dat ik vóór Kerst 2006 een rijbewijs zou hebben, maar ik vrees dat dat niet meer gaat lukken aangezien ik nog niet één les heb gevolgd. Dat wordt dus opnieuw voornemens maken.
• Van die mensen die ALTIJD je keuzes in twijfel trekken. Dat je helemaal blij bent met wat je hebt bedacht: ‘Ik ga X doen' en dat je dan als reactie krijgt: ‘Mja, maar waarom niet Y?'
• Mijn allergieën. Ik ben bijvoorbeeld allergisch voor veel huisdieren en ik kan er niks aan doen, dat weet ik, maar ik voel me vaak zo zeikerig. Het is ook onhandig. Van de zomer hadden we een keer een verjaardag bij het vakantiehuisje van mijn oom en tante. Op een gegeven moment begon het heel hard te regenen en gingen we met z'n allen naar binnen, dat was superknus en gezellig, alleen waren er ook drie honden en binnen een kwartier zat ik onder de bulten.